Ma`rifat Falsafi

فلاسفه خداباور همواره کوشیده‏اند استدلالى بر وجود خدا اقامه کنند که تا حد ممکن از مقدمات فلسفى برى باشد و بدون نیاز به مخلوقات، از خود «حقیقت وجود» بر وجود حق گواه گیرند. بنابراین نخستین بار ابن‏سینا خود را به منزله مُبدِع و پیشگام این مسئله معرفى کرد و با قیاسى «شبه‏ برهانى»، از حال «وجود» که اقتضا دارد واجبى داشته باشد، بر «وجود خدا» استدلال کرد و آن را «برهان صدیقین» نامید؛ اما ملّاصدرا بر این برهان اشکال کرده که از راه «مفهوم وجود» بر وجود خدا اقامه دلیل شده است، و به همین دلیل آن را شبیه به صدیقین نامید.      ما ضمن اینکه از زبان برخى فلاسفه تبیین مى‏ کنیم که این برهان صدیقین است، از طریق برهان شهودى و قرین به وجودى ابن‏ سینا، روشن مى‏ سازیم که ابن‏سینا با یک تیر دو نشان زده است؛ یعنى هم برهان عقلى‏ اش را هدف رفته و هم به طریق شهودى، به حقیقت عینى وجود دست یافته است.