تحلیل انتقادی نظریه تداخل وجودی خداوند و مخلوقات

شاکر لوائي / استادیار دانشگاه خوارزمی     shakerlavaei@gmail.com
مریم نوربالا / دانشجوی دکتری حکمت متعالیه دانشگاه خوارزمی    mnoorbala@gmail.com
چکیده:
یکی از نظریات نو در حل مشکل تبیین رابطه ی حق و خلق، نظریه ی تداخل وجودی غلامرضا فیاضی است. پيچيدگى بحث از اينجا آغاز مى شود که با فرض عدم تناهی خداوند، جایی برای حضور مخلوقات در طول يا عرض وجود واجب تعالى باقی نمی ماند. حل اين مشكل كار آسانى نيست نظريه فياضى ادعا دارد تا زمانی که تداخل وجودى امکان و بلکه وقوع دارد نمی توان از عدم تناهی وجود واجب سندی برای وحدت شخصی وجود تأمین کرد. در این مقاله با ذکر پیش فرض های فلسفی ایشان و بیان نظریه ی تداخل وجودی خداوند و مخلوقات، ملاحظات و نقدهایی در حوزه ی تصویر رابطه واجب و ممکن و چگونگی فعل واجب تعالی در ممکنات، ارائه می شود. 
با بررسی ادعاى مطرح شده در نظريه، آشكار مى شود که تداخل وجود هم در تصویر دو موجود متشخص در موطن وجودی واحد و نيز در تصویر تداخل به عنوان صفت فعل الهی دارای ابهام است. از سوی دیگردرادعاى بستر سازى برای ابطال وحدت شخصی وجود ناکام مانده است.
کلیدواژه‌ها: تداخل وجودی، وحدت شخصی، فعل واجب، رابطه حق و خلق
 

شماره مجله: 
77