تأثيرات نسبي‌گرايي معرفتي و اخلاقي در شناخت‌درماني و نقد آن بر اساس انديشه اسلامي

ضمیمهاندازه
7.pdf414.12 کیلو بایت

سال شانزدهم، شماره سوم، پياپي63، بهار 1398

نوید خاکبازان / دانشجوي دكتري روان‎شناسي عمومي مؤسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني ره    khakbazan90@yahoo.com
علی مصباح / دانشيار مؤسسة آموزشي و پژوهشي امام خميني ره    a-mesbah@qabas.net
حميد رفيعي‌هنر / استاديار پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی    hamidrafii2@gmail.com
دريافت: 24/04/97                  پذيرش: 29/11/97
چکيده
شناخت‌درماني با استفاده از مجموعه‌ای از تکنیک‌ها، براي بسياري از مشكلات روان‎شناختي و گستره وسيعي از اختلالات روان‎شناختی به كار مي‌رود؛ اما شناخت‌درمانی به مجموعه‌ای از تکنیک‌ها محدود نمی‌شود؛ بلکه نظریه‌ای مبتنی بر مبانی فلسفی سازگار با روش‌های علمی است. پیشگامان و محققان شناخت‌درمانی با صراحت از همه بنیان‌های فکری شناخت‌درمانی سخن به میان نیاورده‌اند؛ اما سیری در مباحث شناخت‌درمانگران گویای تأثیر بنیان‌های فلسفی مختلفی همچون اندیشه‌های نسبی‌گرایانه معرفتی و اخلاقی است. براین‌اساس پژوهش حاضر با هدف بررسی دیدگاه‌های نسبی‌گرایی معرفتی و اخلاقی در شناخت‌درمانی و نقد این مبانی بر اساس اندیشه اسلامی با تأکید بر دیدگاه‌های علامه مصباح صورت گرفته است. پژوهش حاضر از نوع اسنادی ـ تحلیلی است. یافته‌های پژوهش حاکی از این است که پیشگامان شناخت‌درمانی معتقدند هیچ حقیقت مطلق و ثابتی وجود ندارد. همچنین ارزش‌های اخلاقی و معنوی عام و جهان‌شمول رد می‌شود و تمامی ارزش‌ها نسبی، شخصی و موقتی است. در مقابل براساس اندیشه اسلامی، بسیاری از معرفت‌های ما ثابت، مطلق و تغییرناپذیرند و نسبي‌گرايي اخلاقي نیز آموزه‌اي ناپذیرفتنی است و ارزش‌های اخلاقی مطلق، فرازمانی و فرامکانی وجود دارند.
کلیدواژه‌ها: شناخت‌درمانی، نسبی‌گرایی معرفتی، نسبی‌گرایی اخلاقی، معرفت‌شناسی، ارزش‌شناسی، الیس، بک.


سال انتشار: 
16
شماره مجله: 
63
شماره صفحه: 
107