<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><ArticleSet>
                    <Article>
            <Journal>
                <PublisherName>مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)</PublisherName>
                <JournalTitle></JournalTitle>
                <Issn></Issn>
                <Volume></Volume>
                <Issue></Issue>
                <PubDate PubStatus="epublish">
                    <Year>2026</Year>
                    <Month>08</Month>
                    <Day>11</Day>
                </PubDate>
            </Journal>
            <ArticleTitle></ArticleTitle>
            <VernacularTitle>بررسی نظریه «ناممکن بودن علم حضوری به بدن»</VernacularTitle>
            <FirstPage></FirstPage>
            <LastPage></LastPage>
            <ELocationID EIdType="pii">5003987</ELocationID>
            <ELocationID EIdType="doi"></ELocationID>
            <Language>FA</Language>
            <AuthorList>
                        <Author>
            <FirstName>سید علی</FirstName>
            <LastName>حسینی</LastName>
            <Affiliation></Affiliation>
            <Identifier Source="ORCID">0009-0007-9519-7043</Identifier>
        </Author>
                <Author>
            <FirstName>محمد</FirstName>
            <LastName>سربخشی</LastName>
            <Affiliation>دانشیار - مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره)</Affiliation>
            <Identifier Source="ORCID">0000-0002-0670-0070</Identifier>
        </Author>
                    </AuthorList>
            <PublicationType>Journal Article</PublicationType>
            <History>
                <PubDate PubStatus="received">
                    <Year>2026</Year>
                    <Month>06</Month>
                    <Day>23</Day>
                </PubDate>
            </History>
            <Abstract></Abstract>
            <OtherAbstract Language="FA">مسئلۀ «علم نفس به بدن» از مباحث مهم در معرفت‌شناسی است که همواره محل اختلاف میان فیلسوفان بوده است. پرسش اصلی این است که آگاهی انسان از اعضا و جوارح بدن خویش از سنخ علم حضوری است یا علم حصولی. بسیاری از فیلسوفان اسلامی، مانند شیخ اشراق و ملاصدرا، با تکیه بر نوعی احاطه و آگاهی بی‌واسطۀ نفس نسبت به بدن، علم نفس به بدن را حضوری دانسته‌اند. در مقابل، آیت‌الله مصباح یزدی در میان فیلسوفان معاصر تبیینی متفاوت ارائه کرده و بر حصولی بودن این علم تأکید می‌کند. این پژوهش با روش توصیفی ـ تحلیلی و بر اساس آثار آیت‌الله مصباح یزدی، به استخراج و تحلیل مبانی این نظریه می‌پردازد و می‌کوشد ساختار دیدگاه وی را بازسازی کند. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که به نظر ایشان، اصل احساس درد امری حضوری است، اما تعیین محل درد و آگاهی از ویژگی‌های بدن از طریق صورت‌های ذهنی و به‌صورت حصولی تحقق می‌یابد. بررسی ادلۀ ارائه‌شده نیز نشان می‌دهد که این ادله در برخی تقریرها با ابهام‌ها و کاستی‌های استدلالی روبه‌رو هستند. نتیجۀ بررسی این مسئله، در تبیین رابطۀ نفس و بدن، تحلیل ادراکات بدنی و نیز در دفاع از واقعیت‌های خارجی نقش تبیینی مهمی ایفا می‌کند</OtherAbstract>
            <ObjectList>
                            </ObjectList>
                    </Article>
    </ArticleSet>
