مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) معرفت فلسفی 1735-4545 23 4 2026 09 06 بررسی واقع گرایی اخلاقی در اندیشه اخلاقی امام خمینی (ره) 5002831 10.22034/marefatfalsafi.2026.5002831 FA حسین احمدی دکتری - گروه فلسفه مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره) 0000-0002-8209-1860 Journal Article 2025 10 12 The study of the ontology of ethics from the perspective of Imam Khomeini examines the theoretical and philosophical foundations of this viewpoint. Imam Khomeini considers ethics to be a state within the soul that encourages human action and defines ethics as a science dedicated to the moral upbringing of the heart and the understanding of virtues and vices. Within this framework, he asserts that the validity of ethics relies on human nature and believes that ethical principles and values must align with human temperament. Imam Khomeini accepts moral realism and asserts that ethical concepts have a basis in reality; moreover, he believes in the reality of ethical goals and that some moral issues, such as lying, are inherently badness. He contends that reason can discern at least some of the moral good and evil. However, it appears that there are ambiguities within Imam Khomeini's theory, such as the failure to distinguish ethics from moral education, which may lead to misunderstandings regarding his theory. Additionally, there seem to be uncertainties regarding the inherent of the immorality of lying and its discernment in specific cases, which require further clarification مطالعه هستی‌شناسی اخلاق از منظر امام خمینی، به بررسی مبانی نظری و فلسفی این نگرش می‌پردازد. امام خمینی اخلاق را وضعیتی در نفس می‌داند که انسان را به اقدام ترغیب می‌کند و علم اخلاق را به عنوان علمی برای تربیت قلب و شناخت فضایل و رذایل تعریف می‌کند. در این چارچوب، ایشان صحت اخلاق را متکی به فطرت انسانی می‌داند و بر این باور است که اخلاق و ارزش‌های اخلاقی باید با سازگاری با خلق و خوی انسانی مطابقت داشته باشند. امام خمینی واقع‌گرایی اخلاقی را پذیرفته و معتقد است که مفاهیم اخلاقی واقعیت دارند، افزون بر اینکه به تجسد اعمال، واقعی بودن هدف اخلاق و ذاتی بودن برخی موضوع‌های اخلاقی همچون دروغگویی اعتقاد دارد؛ ایشان باور دارد که عقل می‌تواند حداقل برخی از حسن و قبح‌های اخلاقی را تشخیص دهد. به نظر می‌رسد ابهاماتی در این نظریه امام وجود دارد؛ ماننداینکه عدم تفکیک علم اخلاق از تربیت اخلاقی موجب ایجاد سوءتفاهمی در غیرواقع‌گرادانستن نظریه ایشان می‌شود یا ابهاماتی در مورد ذاتی بودن قبح دروغگویی و تشخیص آن در موارد خاص نیز به نظر می‌رسد که نیاز به روشنگری بیشتری دارد.