@article {
author = {Mahdavi, Mansor},
title = {ارزیابی نسبت انسان و زمان در اندیشۀ هایدگر از منظر ملاصدرا},
journal = {معرفت فلسفی 93 ، پاییز 1405},
volume = {24},
number = {1},
pages = {27-48},
year  = {2026},
publisher = {Imam Khomeini Educational and Research Institute},
issn = {1735-4545},
eissn = {2980-8294},
doi = {10.22034/marefatfalsafi.2025.5002287},
abstract = {    Time is considered one of the most important philosophical issues in explaining the reality of the human being. In contemporary philosophy, Heidegger, by providing an existential interpretation of time, considers it as the horizon of understanding and the very mode of existence of human being; whereas in Transcendent Philosophy (Hikmat-e Muta’aliyah) as per the primacy of existence (aṣālat al-wujūd) and substantial motion (ḥarakat-e al-jawharī), Mullasadra views time as the fourth dimension of material existence and one of the individuating characteristics of the human being. Employing a comparative-analytical approach with the aim of engaging and evaluating the two philosophical systems, this article addresses the fundamental question of whether human beings are essentially temporal entities or capable of transcending time.
The importance of time within Heidegger’s corpus of thought reinforces the hypothesis that time has fundamental reality. To uncover the relationship between the human being and time in Heidegger’s thought, we must carefully review his definitions of existence, the human being, and time. On the other hand, Mullasadra also holds an innovative perspective on existence and time. As will be shown, if we accept Heidegger’s interpretation, the possibility of human transcendence beyond time is negated; conversely, if we prefer Mullasadra foundational principles, Heidegger’s conception of time as the horizon of human existence will not be acceptable.
},
keywords = {time, human being, existence, Heidegger, MullaSadra, Substantial motion, },
title_fa = {ارزیابی نسبت انسان و زمان در اندیشۀ هایدگر از منظر ملاصدرا},
abstract_fa ={زمان یکی از مهم‌ترین مسائل فلسفی در تبیین حقیقت انسان به‌شمار می‌رود. در فلسفۀ معاصر، هایدگر با تفسیر اگزیستانسیال از زمان، آن را افق فهم و عین نحوه بودن انسان می‌داند؛ درحالی‌که در حکمت متعالیه، ملاصدرا بر اساس اصالت وجود و حرکت جوهری، زمان را بُعدی از وجود مادی و از مشخِصات انسان تلقی می‌کند. این مقاله با رویکرد تطبیقی ـ تحلیلی و با هدف مواجهه و ارزیابی دو دستگاه فلسفی، به این پرسش بنیادین می‌پردازد که آیا انسان ذاتاً موجودی زمانی است یا می‌تواند فرازمان باشد؟ اهمیت زمان در مجموعۀ تفکر هایدگر این گمانه را تقویت می‌کند که زمان دارای اصالت است. برای کشف نسبت بین انسان و زمان در اندیشۀ هایدگر باید تعریف او از وجود، انسان و زمان را به دقت مرور کنیم. از دیگر سو ملاصدرا نیز به وجود و زمان نگاهی ابتکاری دارد. چنان‌که خواهد آمد اگر تفسیر هایدگر را بپذیریم امکان فراروی انسان از زمان منتفی است و اگر مبانی ملاصدرا را ترجیح دهیم، تلقی هایدگر از زمان به‌مثابه افق وجود انسان، قابل قبول نخواهد بود.},
keywords_fa = {زمان ,انسان ,وجود ,هایدگر ,ملاصدرا ,حرکت جوهری ,},
url = {https://marefatfalsafi.nashriyat.ir/node/5002287},
eprint = {https://marefatfalsafi.nashriyat.ir/sites/marefatfalsafi.nashriyat.ir/files/article-files/5002287-1793600129.pdf}
}