<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><ArticleSet>
                    <Article>
            <Journal>
                <PublisherName>مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)</PublisherName>
                <JournalTitle>معرفت فلسفی</JournalTitle>
                <Issn>1735-4545</Issn>
                <Volume></Volume>
                <Issue></Issue>
                <PubDate PubStatus="epublish">
                    <Year>2026</Year>
                    <Month>07</Month>
                    <Day>06</Day>
                </PubDate>
            </Journal>
            <ArticleTitle></ArticleTitle>
            <VernacularTitle>تعریف «سه‌جزئی» ابن سینا از معرفت؛ «عدول» یا «پایبندی» به تعریف «چهارجزئی» فارابی؟!</VernacularTitle>
            <FirstPage></FirstPage>
            <LastPage></LastPage>
            <ELocationID EIdType="pii">3070</ELocationID>
            <ELocationID EIdType="doi"></ELocationID>
            <Language>FA</Language>
            <AuthorList>
                        <Author>
            <FirstName>احمد</FirstName>
            <LastName>کریمی</LastName>
            <Affiliation>استادیار - دانشگاه قرآن و حدیث</Affiliation>
            <Identifier Source="ORCID"></Identifier>
        </Author>
                    </AuthorList>
            <PublicationType>Journal Article</PublicationType>
            <History>
                <PubDate PubStatus="received">
                    <Year>2026</Year>
                    <Month>07</Month>
                    <Day>06</Day>
                </PubDate>
            </History>
            <Abstract></Abstract>
            <OtherAbstract Language="FA">مسئلۀ &amp;laquo;تعریف معرفت&amp;raquo;، از مهم ترین و در عین حال پرچالش ترین مسائل در طول تاریخ دانش &amp;laquo;معرفت شناسی&amp;raquo; است. فارابی ـ با تأثیرپذیری فراوان از نظام شناخت شناسی افلاطون، به ویژه در رساله های تئتتوس، منون، جمهور، اوتیفرون و فایدون ـ معرفت ممکن، مطلوب و ایده آل در حوزۀ جهان بینی و گزاره های نظری و غیربدیهی را &amp;laquo;معرفت یقینی&amp;raquo; می داند. تعریف وی از &amp;laquo;معرفت یقینی&amp;raquo; یا همان &amp;laquo;یقین منطقی بالمعنی الأخصّ&amp;raquo;، مشتمل بر چهار شرط یا رکنِ &amp;laquo;اعتقاد جازم صادق ثابت&amp;raquo; می باشد. تقریباً تمام فیلسوفان، منطق دانان و معرفت شناسان مسلمان اعم از قدما، متأخران و معاصران ـ جز یکی از اندیشمندان در عصر حاضر، و از جمله نگارنده ـ تعریف فوق را پذیرفته و در تثبیت و تکمیل آن اهتمام ورزیده اند. در این میان اما ابن سینا با عدم ذکر قید &amp;laquo;صدق&amp;raquo;، ظاهراً به ارائۀ &amp;laquo;تعریفی سه جزئی&amp;raquo; از معرفت روی آورده است. دربارۀ وجهِ فقدانِ مقوّمِ &amp;laquo;صدق&amp;raquo; در تعریف ابن سینا از معرفت، به طورکلی دو فرضیه یا تفسیر قابل تصور است: انصراف و عدول، یا التزام و پایبندی وی به تعریف مشهور. محققان عرصۀ فلسفه و معرفت شناسی، فرضیۀ دوم را پذیرفته و به منظور اثبات مدعای خود، حداقل دو تفسیر و توجیه را به میان آورده اند. در تحقیق حاضر اما، ضمن قبول فرضیۀ دوم، دلایل سایر صاحب نظران طرح، نقد و ابطال گشته، و سپس تفسیر بدیعِ سومی مطرح شده و با استناد به چهار دلیل و قرینه از آثار خود ابن سینا، مدعای اصلی ـ یعنی التزام و باورمندی ابن سینا به همان &amp;laquo;تعریف چهارجزئی&amp;raquo; فارابی و مشهور فلاسفه، و صوری و غیربنیادین تلقی شدن تغییر وی به جهت انتفای مؤلفۀ &amp;laquo;صدق&amp;raquo; در تعریف معرفت ـ، اثبات شده است.</OtherAbstract>
            <ObjectList>
                            </ObjectList>
                    </Article>
    </ArticleSet>
