<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><ArticleSet>
                    <Article>
            <Journal>
                <PublisherName>مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)</PublisherName>
                <JournalTitle>معرفت فلسفی</JournalTitle>
                <Issn>1735-4545</Issn>
                <Volume>16</Volume>
                <Issue>2</Issue>
                <PubDate PubStatus="epublish">
                    <Year>2019</Year>
                    <Month>02</Month>
                    <Day>28</Day>
                </PubDate>
            </Journal>
            <ArticleTitle></ArticleTitle>
            <VernacularTitle>تحلیل و ارزیابی قاعده‌ی «امکان اشرف»</VernacularTitle>
            <FirstPage>11</FirstPage>
            <LastPage>24</LastPage>
            <ELocationID EIdType="pii">2670</ELocationID>
            <ELocationID EIdType="doi"></ELocationID>
            <Language>FA</Language>
            <AuthorList>
                        <Author>
            <FirstName>احمد</FirstName>
            <LastName>حیدرپور</LastName>
            <Affiliation>استادیار - گروه فلسفه مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره)</Affiliation>
            <Identifier Source="ORCID"></Identifier>
        </Author>
                <Author>
            <FirstName>غلامرضا</FirstName>
            <LastName>فیاضی</LastName>
            <Affiliation>استاد گروه فلسفه موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره)</Affiliation>
            <Identifier Source="ORCID"></Identifier>
        </Author>
                    </AuthorList>
            <PublicationType>Journal Article</PublicationType>
            <History>
                <PubDate PubStatus="received">
                    <Year>2017</Year>
                    <Month>12</Month>
                    <Day>27</Day>
                </PubDate>
            </History>
            <Abstract></Abstract>
            <OtherAbstract Language="FA">&lt;p&gt;غرض اصلی از این نوشتار بررسی دلایل و مفاد قاعده «امکان اشرف» در فلسفه مشاء و حکمت متعالیه است. در این راستا آشکار خواهد شد که علاوه بر عدم تمامیت دلایل این قاعده، مفاد آن بدون استمداد از وحدت شخصی وجود پذیرفتنی نیست؛ زیرا دلایل مشهور قاعده، همگی مبتنی بر استحاله صدور کثیر از واجب تعالی و کفایت امکان ذاتی ممکنات برای صدور از واجب تعالی است؛ درحالی که اولاً این دو مبنا با یکدیگر ناسازگارند و ثانیاً طبق نظر نهایی صدرالمتألهین و محققان، صدور کثیر از واجب تعالی ممکن است؛ اما مفاد این قاعده مستلزم تسلسل است و قواعد و مبانی فلسفی تا قبل از ظهور حکمت صدرایی قادر به حل این معضل نبوده اند. صدرالمتألهین نیز برای حل آن چاره ای جز تمسک به وحدت شخصی وجود نیافته است. استدلال بر این قاعده از طریق عین ربط بودن معلول به علت هستی بخش نیز راهی است که حکمت متعالیه برای اثبات آن هموار ساخته است. تتبع بسیار، فراوانی مدارک، تقریر صورت منطقی استدلالات و نگاه منتقدانه از ویژگی های این نوشتار است.&lt;/p&gt;
</OtherAbstract>
            <ObjectList>
                            <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">قاعده امکان اشرف</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">حکمت متعالیه</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">وحدت شخصی وجود</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">قاعده الواحد</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">فلسفه مشاء</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">قاعده النفس فی وحدتها کل القوی</Param>
            </Object>
                        </ObjectList>
            <ArchiveCopySource DocType="pdf">https://marefatfalsafi.nashriyat.ir/sites/marefatfalsafi.nashriyat.ir/files/article-files/1_15.pdf</ArchiveCopySource>        </Article>
    </ArticleSet>
