مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) معرفت فلسفی 1735-4545 15 2 2018 02 16 تحلیل انتقادی دیدگاه دیوید هیوم درباره جوهریت و این‌همانی ذهن 67 84 2613 FA محمدتقی یوسفی دانشیار - گروه فلسفه دانشگاه باقرالعلوم (ع) 00000000000000000000 میثم شادپور دانشجوی دکتری - فلسفه اسلامی دانشگاه باقرالعلوم (علیه السلام) Journal Article 2016 11 23 David Hume has had a considerable effect on the modern philosophy with his empiricist approach. In his first and the most important philosophical book which was indeed a treatise on human’s nature, he dealt with an explanation of the essentiality and identity of the mind and the mental states. Here, we investigate and review Hume’s view using an analytical-descriptive method. In his negative position, Hume adduces some of the ambiguous or fallacious bases to maintain that the essentiality and identity and absolute simplicity of the mind are without effect and, accordingly, are senseless. In his positive position, however, he defends the essentiality and the imperfect identity of the mental states. Finally, due to contradictions in the positive position, he held that the skepticism is preferable. Skepticism, in Hume’s philosophy, means lack of satisfactory metaphysical account of natural beliefs, and not the lack of the natural beliefs themselves. The main problem in Hume’s account is his negligence of intuitive knowledge and the function of the intellect in using it. It seems that by adducing the intuitive knowledge, one can present a more persuasive account of the soul’s essentiality and its distinction from the phenomena and states of the soul. Accordingly, there is an essence called soul upon which the sensual states rest. <p>هیوم با رویکرد تجربه‏گرایانه‏اش‏ تأثیر بسزایی بر فلسفه مدرن گذاشت. وی در نخستین و مهم ترین کتاب فلسفی خود، رساله‏ای درباره طبیعت آدمی، به تبیین جوهریت و این همانی ذهن و احوال ذهنی پرداخت. در این مقاله با استفاده از روش تحلیلی-انتقادی، دیدگاه هیوم نقد و بررسی می شود. هیوم در موضع سلبی خود، با استناد به برخی مبانی مبهم یا مخدوش، جوهریت و این همانی و بساطت کامل ذهن را بدون انطباع و در نتیجه، بدون ایده و بی‏معنا دانست؛ اما در موضع ایجابی خود، از جوهریت و این همانی ناقص احوال ذهنی دفاع کرد؛ ولی در نهایت به سبب تناقضات موجود در موضع ایجابی، به رجحان شکاکیت حکم داد. شکاکیت در فلسفه هیوم، به معنای فقدان شرح متافیزیکال رضایت بخش نسبت به اعتقادات طبیعی(نه فقدان خودِ اعتقادات طبیعی) است. مشکل اساسی تبیین هیوم، غفلت از علم حضوری و کارکرد عقل در تنبّه به آن است. به نظر می‏رسد با استناد به علم حضوری می‏توان تبیین قانع‏کننده‏تری از جوهریت نفس و تمایزش با پدیده ها و حالت های نفسانی ارائه داد؛ براین اساس جوهری به نام نفس وجود دارد که حالات نفسانی قائم به آن هستند.</p> https://marefatfalsafi.nashriyat.ir/sites/marefatfalsafi.nashriyat.ir/files/article-files/5_14.pdf