مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) معرفت فلسفی 1735-4545 15 2 2018 02 16 نقد و بررسی استدلال‌های فیلسوفان بر اثبات ثبات و نفی حرکت در مجردات 33 50 2611 FA یحیی نورمحمدی نجف آبادی استادیار - گروه معارف اسلامی - دانشگاه ملایر 0000000244974769 Journal Article 2016 09 24 Most philosophers believe in fixity of incorporeal beings or abstractions and negate any movement in them. The most important basis and reason in that view is the argument of ‘potentiality and actuality’. In that argument, by emphasizing the contrast (privation and possession) of non-existence (potentiality) and existence (actuality), it is proved that potentiality is among the states of matter, and the body which has potentiality has matter as well. In this way, he negates any potentiality in incorporeal beings due to their simplicity and lacking a composition of potentiality and actuality. Since motion is something’s exit from potentiality to actuality, and a simple being which is not a composite of potentiality and actuality cannot move, fixity and impossibility of moving in incorporeal beings with their simple and non-passive existence is proved. However, it must be noted that the ‘potentiality’ in motion does not necessarily mean something with a peripatetic ‘material’ origin (as the deniers of peripatetic matter have also used potentiality in defining motion); rather, ‘potential’ and ‘potentiality’ is also consistent with the simplicity of mover and the subject of motion. Thus, the motion of incorporeal beings cannot be denied due to their simplicity and having no matter and their being peripatetic matter. <p>اغلب فلاسفه قائل به ثبات مجردات هستند و حرکت را در آنها نفی می کنند. مهم ترین مبنا و دلیلِ ایشان در این دیدگاه، برهان قوه و فعل است. در این برهان با تکیه بر تقابل (عدم و ملکه) میان فقدان (قوه) و وجدان (فعل)، اثبات می شود که قوه از شئون ماده است و جسم که قوه دارد، ماده نیز دارد. ایشان از این طریق هرگونه قوه را در مجرَّدات، به واسطه بساطت و نداشتن ترکیب از قوه و فعل، نفی می کنند. ازآنجا که حرکت، خروج شیء از قوه به فعل است و موجود بسیطی که مرکب از قوه و فعل نیست، نمی تواند حرکت داشته باشد، ثبات و عدم امکان حرکت در مجردات که وجودی بسیط و انفعال ناپذیر دارند؛ اثبات می گردد؛ اما باید توجه کرد که قید «قوه» در حرکت، لزوماً به معنای چیزی نیست که منشأ آن «هیولا»ی مشائی باشد (کما اینکه منکران هیولای مشائی نیز قوه را در تعریف حرکت قید کرده اند)؛ بلکه «قوه» و «بالقوه» بودن با بساطت متحرِّک و موضوع حرکت نیز سازگار است. بنابراین موضوعِ حرکت قرار گرفتنِ مجردات را به این دلیل که بسیط و فاقد ماده و هیولای مشائی­اند، نمی توان انکار کرد.</p> https://marefatfalsafi.nashriyat.ir/sites/marefatfalsafi.nashriyat.ir/files/article-files/3_14.pdf