<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><ArticleSet>
                    <Article>
            <Journal>
                <PublisherName>مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)</PublisherName>
                <JournalTitle>معرفت فلسفی</JournalTitle>
                <Issn>1735-4545</Issn>
                <Volume>13</Volume>
                <Issue>4</Issue>
                <PubDate PubStatus="epublish">
                    <Year>2016</Year>
                    <Month>07</Month>
                    <Day>08</Day>
                </PubDate>
            </Journal>
            <ArticleTitle></ArticleTitle>
            <VernacularTitle>بررسى نظریه بساطت حقیقت وجود و فروع معرفت شناختى آن</VernacularTitle>
            <FirstPage>123</FirstPage>
            <LastPage>144</LastPage>
            <ELocationID EIdType="pii">2550</ELocationID>
            <ELocationID EIdType="doi"></ELocationID>
            <Language>FA</Language>
            <AuthorList>
                        <Author>
            <FirstName>موسی</FirstName>
            <LastName>ملایری</LastName>
            <Affiliation>دانشیار - فلسفه دانشگاه آزاد اسلامی تهران مرکز</Affiliation>
            <Identifier Source="ORCID"></Identifier>
        </Author>
                    </AuthorList>
            <PublicationType>Journal Article</PublicationType>
            <History>
                <PubDate PubStatus="received">
                    <Year>2015</Year>
                    <Month>01</Month>
                    <Day>10</Day>
                </PubDate>
            </History>
            <Abstract></Abstract>
            <OtherAbstract Language="FA">&lt;p&gt;نظریه بساطت حقیقت وجود از دستاوردهاى حکمت متعالیه است. صدرالمتألهین پس از پذیرش این نظریه سه نتیجه معرفت شناختى مهم از آن استنباط مى کند. این نتایج بدین قرارند: اولاً حقیقت وجود عقلاً و به علم حصولى غیرقابل تصور و ادراک ناپذیر است؛ ثانیا حقیقت وجود عقلاً و به علم حصولى تصدیق ناپذیر است؛ ثالثا راه درک و تصدیق آن منحصر به علم حضورى است. در این مقاله نخست اصل نظریه بساطت حقیقت وجود مورد چالش قرار گرفته و اثبات مى شود که نمى توان وجودهاى محدود و ماهوى را بسیط شمرد و بیان مى شود که وجود ماهوى، تنها زمانى مى تواند بسیط شمرده شود که بشرط لاى از ماهیت ملاحظه گردد و وجود با چنین ملاحظه اى، تنها در موطن ذهن موجود است نه در عالم خارج. در ادامه مقاله فروع معرفت شناختى مزبور مورد نقد قرار مى گیرند، و آشکار مى شود که آن فروع نیز، با انتقادهایى روبه رویند. نگارنده کوشیده است تا نشان دهد التزام به فروع معرفت شناختى اصالت وجود و نیز التزام به فروع معرفت شناختى نظریه صدرا در وجود ذهنى، مستلزم آن است که نوصدراییان از نتایج معرفت شناختى نظریه بساطت وجود دست بردارند. &amp;nbsp;&lt;/p&gt;
</OtherAbstract>
            <ObjectList>
                            <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">بساطت حقیقت وجود</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">مجهول بودن حقیقت وجود</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">علم حضورى به حقیقت وجود</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">تعریف ناپذیرى حقیقت وجود</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">برهان ناپذیرى حقیقت وجود</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">فلسفه نوصدرایى</Param>
            </Object>
                        </ObjectList>
            <ArchiveCopySource DocType="pdf">https://marefatfalsafi.nashriyat.ir/sites/marefatfalsafi.nashriyat.ir/files/article-files/6_7.pdf</ArchiveCopySource>        </Article>
    </ArticleSet>
