مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) معرفت فلسفی 1735-4545 10 2 2013 01 10 نوآورى در فلسفه و فلسفه نوآورى 25 49 2392 FA محمد فنایی اشکوری استاد - گروه فلسفه مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره) 0000-0001-7984-078x Journal Article 2012 04 12 Emergence and development of any branch of knowledge depends on creativity and innovation. Philosophy as the outcome of intellectual considerations towards essential and ultimate questions on any issue is one of the fields requiring study of development and innovation. By innovation here is meant taking a new theoretical step towards developing, spreading, and deepening a discipline or emergence of a branch of knowledge. Philosophy like other fields of human thought has developed through innovations. However, a glance at the history of philosophy indicates that this field has suffered from a type of stagnation in certain stages of its history. Consideration on the questions raised in this field can pave the way for a solution. Some of the questions are as follows: Is innovation something possible in philosophy? How can we make innovations in philosophy and what are its mechanisms? What are the causes of and obstacles before innovation? What method of education and research in philosophy may lead to innovation? What disciplines or branches of knowledge can contribute to innovation in philosophy? Is any kind of innovation desirable? Does believing in innovation have mutual concomitance with skepticism and relativity in knowledge? Is contemporary Islamic philosophy moving towards innovation? The present article offers considerations on this sort of questions. It investigates into the necessity of innovation, its domain, its preparatory grounds and obstacles, and the elements taking account of which in philosophical education and research can lead to innovation. <p>پیدایش و رشد هر علمى در گرو خلّاقیت و نوآورى است. فلسفه، که حاصل تأملات عقلانى درباره پرسش هاى بنیادى و نهایى در هر موضوعى است، یکى از عرصه هایى است که ضرورت دارد درباره تحول و نوآورى در آن بیندیشیم. مراد از نوآورى، برداشتن قدم نظرى جدیدى است که به پیشرفت، گسترش و تعمیق یک علم یا پیدایش یک شاخه علمى کمک کند. فلسفه نیز همچون دیگر حوزه هاى تفکر بشرى با نوآورى ظهور و توسعه یافته است؛ اما نگاهى به تاریخ فلسفه نشان مى دهد که این حوزه در مقاطعى از تاریخش دچار گونه اى رکود شده است. تأمل در پرسش هایى که در این زمینه مطرح اند، مى تواند راهگشا باشد. برخى از این پرسش ها بدین قرارند: آیا نوآورى در فلسفه ممکن است؟ چگونه مى توان در فلسفه نوآورى کرد و راهکارهاى آن چیست؟ عوامل و موانع نوآورى کدام اند؟ چه شیوه اى از آموزش و پژوهش در فلسفه مى تواند به نوآورى بینجامد؟ چه دانش هایى به نوآورى در فلسفه کمک مى کنند؟ آیا هر نوآورى اى مطلوب است؟ آیا اعتقاد به نوآورى با شکاکیت و نسبیت در معرفت تلازم دارد؟ آیا فلسفه معاصر اسلامى در مسیر نوآورى است؟ &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; مقاله پیش رو تأملاتى درباره این گونه پرسش هاست، که در آن ضرورت نوآورى، قلمرو آن، زمینه ها و موانع آن و عناصرى که توجه به آنها در آموزش و پژوهش فلسفى مى تواند به نوآورى بینجامد، کانون تأمل قرار گرفته است.</p> https://marefatfalsafi.nashriyat.ir/sites/marefatfalsafi.nashriyat.ir/files/article-files/2_OP_3.PDF