<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><ArticleSet>
                    <Article>
            <Journal>
                <PublisherName>مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)</PublisherName>
                <JournalTitle>معرفت فلسفی</JournalTitle>
                <Issn>1735-4545</Issn>
                <Volume>4</Volume>
                <Issue>3</Issue>
                <PubDate PubStatus="epublish">
                    <Year>2007</Year>
                    <Month>05</Month>
                    <Day>22</Day>
                </PubDate>
            </Journal>
            <ArticleTitle></ArticleTitle>
            <VernacularTitle>خطاناپذیری شهود</VernacularTitle>
            <FirstPage>167</FirstPage>
            <LastPage>206</LastPage>
            <ELocationID EIdType="pii">2292</ELocationID>
            <ELocationID EIdType="doi"></ELocationID>
            <Language>FA</Language>
            <AuthorList>
                        <Author>
            <FirstName>محمد</FirstName>
            <LastName>حسین زاده یزدی</LastName>
            <Affiliation>استاد - گروه فلسفه مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره)</Affiliation>
            <Identifier Source="ORCID">0009-0004-8961-876X</Identifier>
        </Author>
                    </AuthorList>
            <PublicationType>Journal Article</PublicationType>
            <History>
                <PubDate PubStatus="received">
                    <Year>2007</Year>
                    <Month>05</Month>
                    <Day>22</Day>
                </PubDate>
            </History>
            <Abstract></Abstract>
            <OtherAbstract Language="FA">&lt;p&gt;در علوم حضوری و شهودی، نه تنها خطا راه ندارد، بلکه می توان فراتر رفت و ادعا نمود که خطا در مورد آنها متصور هم نیست. به رغم این ویژگی، ممکن است گمان شود که خطاناپذیری شهود یا علوم حضوری در موارد بسیاری نقض می گردد. با مروری بر عمده ترین نقض هایی که ممکن است متوجه خطاناپذیری علوم شهودی و معرفت های حضوری گردد، درمی یابیم که با توجه به مراتب گوناگون علم حضوری و شدت و ضعف آن و نیز همراهی علم حضوری با تفسیرها و تعبیرهای بسیار و تفکیک این دو حیثیت از یکدیگر و نیز با توجه به مفهوم «خطا» در شهودات و تغایر آن با «خطا» در قضایا، که «مساوق عدم مطابقت با واقع» است، می توان مهم ترین نقض ها و اشکال های احتمالی را پاسخ گفت و راهی برای حل آنها یافت. در نتیجه، با هیچ یک از اشکال های مذکور، نمی توان خطاناپذیری علوم حضوری را، که عمده ترین ویژگی معرفت شناختی آنهاست، نقض نمود.&lt;/p&gt;
</OtherAbstract>
            <ObjectList>
                            <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">شهود</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">احساس های کاذب</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">ادراکات توهّمی</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">غفلت و علم حضوری</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">مکاشفات باطل</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">منشأ خطا.</Param>
            </Object>
                        </ObjectList>
                    </Article>
    </ArticleSet>
