مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) معرفت فلسفی 1735-4545 8 1 2010 11 08 حقیقت تشکیکى وحى در هندسه حکمت متعالیه 107 132 210 FA احمد بهشتی استاد - دانشگاه آزاد اسلامی - واحدعلوم تحقیقات محمدحسن یعقوبیان استادیار - دانشگاه شهید مطهری 0000-0001-6980-0565 Journal Article 2010 06 09 Mulla Sadra as a comprehensive thinker, reviews various philosophical, theological, and mystical approaches to the problem of revelation and its essence, and tries to assimilate all the different elements in his predecessors’ interpretations into his own epistemological view in this regard. This is why one encounters three approaches in Sadr al-Muta’allihin’s various works that he works toward their unification and solving their inconsistencies. The authors in this article try to show that Mullah Sadra connects different approaches with diverse foundations into the geometry of his Transcendental Philosophy in order to argue for the idea that the essence of revelation is an existential fact, rather than a quiddity. As a result, it has a gradational character which begins with the Imperative Qur’an (Qur’an Amri) and ends with the Created Furqān (Furqān Khalqi). Such an understanding of revelation brings with it a special understanding of the Qur’an with an existential flavor. His attention to diverse levels and dimensions of revelation has prevented him from falling prey to reductionism by reducing revelation to one of its features, such as its verbal discourse or rational understanding. <p>ملّاصدرا به عنوان متفکرى جامع‏نگر، رویکردهاى فلسفى، عرفانى، و کلامى گوناگونى را در باب چیستى وحى بررسى کرده و کوشیده است تا عناصر مختلف اندیشه متفکّران پیش از خود را در نگاه معرفتى‏اش هضم کند. از این‏رو، در آثار گوناگون صدرالمتألّهین، سه رویکرد قابل مشاهده است که وى براى وحدت‏بخشى و جامعیت، به سمت حلّ تعارضات این رویکردها حرکت مى‏کند. نویسندگان در این مقاله تلاش مى‏کنند نشان دهند که ملّاصدرا رویکردهاى مختلف و مبانى متنوّع را در هندسه حکمت متعالیه به یکدیگر مى‏پیوند تا مشخّص شود که رابطه وحیانى و حقیقت وحى، به جاى آنکه حقیقتى ماهوى باشد، حقیقتى وجودى است. و به تبع، وجودى بودن است که در مراتب مختلف هستى قابل تشکیک است و در بستر مراتب هستى، از قرآن امرى تا فرقان خلقى، سیّالیت و تدرّج دارد. این وحى‏شناسىْ قرآن‏شناسى خاصّى را براى ملّاصدرا به ارمغان مى‏آورد که رنگ‏وبوى وجودى دارد. توجه به مراتب و ابعاد مختلف حقیقت وحى، نظرگاه او را از فروکاهش‏گرایى به یکى از ساحت‏هاى معرفتى وحى نظیر کلام لفظى، معرفت عقلانى، و... مصون مى‏دارد.</p> https://marefatfalsafi.nashriyat.ir/sites/marefatfalsafi.nashriyat.ir/files/article-files/5_0.pdf